Kumitid ang National Road papuntang Los Banos Crossing mula pa lang sa tulay ng San Antonio. Traffic na ngayong bisperas ng Bagong Taon. Mas maraming lumalabas at namimili kumpara sa nagdaang linggo na Noche Buena lang ang ikinarga. Samantalang mamayang Media Noche, kadalasa'y pinapa-abot pa hanggang kinabukasan ang mga handa sa mga barrio't kalapit na mga purok ng L.B. Mahalaga daw na mahainan ng tamang inam ang hapag ng mga bilog na prutas, ulam, at kakanin bago sumapit ang alas dose ng hatinggabi.

Mainit ang kalsada na papuntang palengke.Dumaan na lang kami ni nanay sa loob ng eskinitang paahon sa Bayog para maka-iwas sa mga sanga-sangang trapik ng jeep, bus at tricycle. Maswerte ang mga naka-motor sa mga ganitong araw. Sila lang ang hindi naiipit sa gumagapang na Senakulo ng Disymebre.

Nagkalat sa bangketa ang mga tinda. Laruan, prutas, gulay, isda, de lata, papuputok at torotot. Sa mahinay na takbo ng sasakyan, isa isang natingnan ni nanay ang mga tinda sa tabing kalsada.

"Bagsakan na ng presyo yan mamayang alas cinco," bulong ni nanay.

"Mukhang mas ma-trapik pa dito e," sagot ko.

"Dito lang yan. Pagkalampas ng riles, tuloy tuloy na yan."

Sa 'di kalayua'y nakita ko na ang riles ng Junction. Isang mahabang station shed ang kumakaway sa amin; pawang nagsasabing konting tiis na lang.

Nagbukas ako ng bintana. "Yosi muna ko 'nay."

"Kanina ka pa sigarilyo ng sigarilyo. Nag-aamoy sigarilyo tuloy 'tong kotse mo!" banat ng matanda.

"Baba ka muna?" biro ko.

"Pag ikaw nagkasakit..."

Nakapagsindi na ko ng Marlboro. Nilakasan ng konti ang stereo para marinig si Madonna at hindi ang lola Madonnang katabi ko. Pagkabukas ko ng bintana, sumabay sa paglabas ng usok ang pagpasok ng iba't ibang amoy. Amoy ng matamis na prutas, bagong plastic, binalot na pulbura.

"Eto talaga ang holidays!" sabi ko kay nanay.

"Patay naman na talaga ang Pasko. Mas gusto na lang ng tao ngayong isang beses na lang maghanda ng todo."

Sa ikalawang buga, nakita ko ang isang pwesto ng torotot. Makukulay na bilugang tatsulok ang nagsisilabasan sa isang malaking kahon na nakapatong sa dalawang pinagharap na monobloc chairs. Nakabantay ang isang matandang lalaki at isang batang babaeng halos nasa edad na anim hanggang walo. Sa gitna ng 'di mahulugang karayom na selebrasyon ng tradisyon at komersyalismo, tanging ang pwesto lamang nila ang nialalangaw.

"Hindi na ata mabenta torotot ngayon."

"Iba na laruan ng mga bata e," sagot ko kay nanay na hindi naalis ang tingin sa dalawang nakabantay sa sampung tore ng torotot na animo'y pinaliligiran ng tarangkahang yari sa kahon. "Mga iPod na at PlayStation na trip ng mga bagets."

"Tanda 'ko pa, a-beinte pa lang bumi-byahe tayo nun sa Divisoria  para hindi mahuli sa torotot," sabi ni nanay habang nakatangin din sa dalawa.

Pitong Pasko't Bagong Taon ding naranasan namin ni Arvin na magtinda't maglako ng torotot sa lumang palenke ng Johnson. Mga pito at walong taon pa lang kami, ipinaranas na sa amin ni nanay at tatay ang buhay ng mga araw-araw na nakikipagsugal gamit ang baraha ng komersyalismo. Dalawang araw palang bago mag-bisperas, Pasko man o Bagong Taon, araw araw naming nilalatag sa sakong ibinuka ang mga torotot na nakuha namin ng wholesale sa Divisoria.

May mga yari sa pinatigas na papel at binilog na cellophane, at meron ding sa binilog na mga pelikulang luma na iginaya sa korte ng sungay ng toro. Sampung piso ang may cellophane, fifteen naman ang sungay na torotot. Tatlong piso ang tubo sa bawat isang disposable na laruan.

Kadalasan, mga bata at magulang ang bumibili sa amin ni Arvin. Mabili nuon ang torotot dahil takot ang mga taong magpaputok ang mga bata. Pinagpipilian lagi ang mga inilalatag namin. Ihip dito, ihip doon. May mga torotot na pulpol, may mga kalpot, may mga bisaklat ang tono. Kapag palpak, itinatabi namin sa katabing kahon para maayos mamayang maka-tanghali. Meron din naman malakas tunog. Kapag ganito, ipinapasok na agad namin sa plastic bag ng bumibili.

Natutuos na lang namin ni Arvin ang kita tuwing gabi, matapos ang isang mahabang araw ng kalbaryo sa gitna ng Disyembre. Kadalasan, sa Bisperas ng alas dies namin nakikita ang tubo ng aming mga panindang panlibang.

Kumikita kami. Malaki nga ang tubo sa torotot lalo na't nuong nagsisimula pa lang kaming sumubok magtinda. Sa puhunang 2,600, minsa'y tumutubo kami ng higit sa isang libo.

Bago sumapit ang alas dose ng gabi, sa mismong bisperas ng Bagong Taon, isinasauli namin kay nanay ang puhunan. Hindi nagtatanong kung tumubo kami o hindi. Ang mahalaga lang daw, bumalik ang puhunan n'ya.

"Masyadong child labor naman pinagagawa mo sa amin nun. Dapat pala nireklamo ka namin sa DSWD."

"Aba san pa kayo?" sabay lingon si nanay sa akin. "Pagdating naman ng pasukan, ang dami n'yong pera. Sabihin n'yo nga? Kelan ako nanghinggi ng pera sa inyo?"

"May pera nga pagdating ng pasukan. Kulang naman baon na binibigay mo," banat ko.

"Napaka-walang hiya mo talaga!" sabi ni nanay na nakakunot ang noo't nakatawa. "Kelan man e hindi ko kayo ginulangan! Ikaw ang hari ng gulang!"

"Correction. Reyna."

Lumingon uli ako sa dalawang bantay. May isang bata na isa isang tine-test ang mga tortot. Parang napili ng laruang mapaglilibangan mamayang gabi. Tumayo ang matanda. Kumuha ng plastic ang kasamang bata. Ihip dito, ihip doon. Ngayon ko lang napagtanto na ang swerte namin ng kapatid ko't hindi kami nagka-hepatitis o T.B. nung nagtitinda kami. Bakit at kung sino sino ang halos na-lips-to-lips namin sa pagpuputa ng torotot? Narinig kong muli ang musika ng aking kabataan. Humalo ito sa hangin at sinapawan si Madonna.

Ipinasok ng bumibiling bata ang dalawang torotot sa nakahandang plastic bag ng batang babae. Pinagmasdan kong mabuti ang dalawang bantay. Parehong nakatingin sa kitang dahan-dahang iniabot ng batang nabili. Kita. Tubo man o puhunan pa lang, alam kong dagdag na ito sa laman ng silintar na nakasabit sa bewang ng matandang lalaki.

Gumapang na ulit ang mga sasakyan patungo sa riles ng Johnson. Ilang hakbang na lang at matatawid na namin ang binubungang riles patungong Bayog. Less ang traffic dito, Sabi ko sa sarili ko.

Pagkalampas namin ni nanay sa riles, hindi ko na matanaw sa side mirror ko ang sampung tore ng torotot at ang mga bantay nito. Hindi man matrapik ang daan, natrapik naman ang isip ko. Tumigil sa nakaraan at huminto panandali. Bigla kong nalasahan, hindi ang yosi ko, kundi ang lasa ng cellpane at papel na nakabalot sa ihipang bahagi ng binebentang toroto. Nakatakas man ako sa sikip ng iniwang kalsada, sumikip naman ang lalamunan ko sa pag-alala ng mga turong iniwan sa amin ng tatay ko at patuloy na itunutro ni nanay.

"Ambilis mo namang magpatakbo! Baryo 'to. Bigla biglang me mga natawid!" reklamo ni nanay.

"Wala naman ah?" sabi ko.

"Ang yabang mo na ngayon!"

HIndi naman siguro. Lalo na ngayo't naalala ko uli.

Sa dami ng mga lumabas na babasahin, pelikula, documentaries, at istorya tungkol kay Rizal, hindi na bago ang mga tanong at kritisismo sa kanyang pagkabayani. Mga tanong na tulad ng: 

Hindi ako History major para bigyang hustisya ang katauhan at kasaysayan ni Rizal. Pero sa mga huling tanong, pwede kong bigyan ng hustisya ang diwa ni Rizal sa akin. 

Nakakalungkot na isiping si Rizal ngayon ay isa na lang estatwa sa Km 0. Hawak ang isang librong bato, bantay ng dalawang 'sundalo na sumumpang hindi kumibo't kumurap.Ganun na lang siya sa lugar kung saan nasubok ang kanyang pagmamahal sa Pilipinas. 

Gusto ko mang tanungin ang mga bantay kung sino si Rizal para sa kanila, alam kong wala akong makukuhang matinong sagot.  

Tinanong ko ang isang kaibigan kung ano ang nagawang mabuti ni Pepe. Ang sagot n'ya sa akin ay: "he wrote lang. I wonder nga bakit siya naging hero dun e."

Kung tutuusin ay tama ang kaibigan ko. He wrote. Un lang. But what he wrote made all the difference. Sa mga sinulat n'ya, nabuo sa isip ng Pilipino na may kanser na ang lipunan. Isang sakit na tinakluban ng simbahan at tradisyon. Sa ipinanganak n'yang mga tula, nobela at artikulo, tumalino muli ang Pilipino at pinillit bumangon sa pagka-Indio. 

Sabi ng barkada kong tibak, dapat si Bonifacio daw ang bida at hindi si Rizal. Para sa akin, bida rin naman si Andres. Pero kung tutuusin, kay Pepe n'ya nakuha ang idiolohiyang ginamit n'ya para sa kanyang Rebolusyon. 

Sa madaling salita, walang Bonifacio kung walang Rizal. 

Nahirapan ako nung pinag-aaralan ko si Rizal. Saulo dito saulo doon. Anung petsa ng birthday nya? Anung kurso n'ya sa Madrid? Saan siya nagpunta nung una siyang umalis ng bansa? Sino ang una n'yang pasyente? Pati pangalan ng tatay ni Bracken, tinandaan ko para sa Final exams. Hindi ko masisisi ang mga estudyante ngayon at mga taong dumaan sa masalimuot na proseso sa pag-aaral kay Rizal. Ako man, sa tuwing naalala ko, halos isumpa ko hindi lang ang teacher ko, kundi pati si Zaide na sumulat ng textbook namin. 

Sa kabuuan, ang talino at pagkamalikhain ni Rizal ay isa sa mga pamanang hindi naisasalin ng mabuti ng kasalukuyang sistemang pang-edukasyon. For most students, Rizal now is just another historical specimen, subject to study, not through a microscope, but only through a magnifying glass. The need to scrutinize his life and works has become a burden to many educators, that the CHED mandated curriculum that involves the specific study of his history has simply become a bird course. 

Para sa akin, hindi rote memorization ang makapagsasabing kilala ko si Rizal. Hindi ang pagsaulo ng birthday, death anniversary, pangalan ng magulang o mga girlfriends ang makakasukat ng diwa ni Pepe sa Pilipino. Para sa akin, ang pagpapahalaga sa mga nobela at tulang isinulat n'ya ang makakapagbigay lalim sa alaala ni Rizal. Ang pagkilala sa estilo ng kanyang pakikipabaka sa mga Kastila at Simbahan ang siyang magbibigay kahulugan sa kanyang mga adhikain. Ang pagrespeto sa kanyang tahimik at pailalim na rebolusyon, ang magpapa-alala sa atin na hindi lamang dahas ang susi sa pagbabago. 

Mahalaga pa rin si Rizal para sa akin. Dahil sa kanya, nakalalakad akong tanghad ang mukha sa kalsada, at malakas ang loob na lumaban sa kawalang hustisya at opresyon. Siya pa rin ang inspirasyon ko sa pakikibaka para sa pagkakapantay pantay. Siya parin ang nagpapa-alala sa akin na kahit unti unti na tayong nilalamon ng Kanluran - maging ito man ay sa Wika, Tradisyon, o Kultura - ang pagmamahal pa rin sa sarili bayan ang higit na mas mahalaga at makatwiran. 

Kasing halaga man siya ng PISO ngayon sa nakararami...para sa akin number ONE pa rin si Rizal!

Unahin na natin ang iniabot sa akin ni Butalid. VP ng Administration sa Aegis PeopleSupport, pero down-to-earth. Sobrang down-to-earth, sa kanya 'ko lumalapit kapag me mga tanong at problema ko. Hindi ko pa naman siya nalalapitan tungkol sa problema sa pera, pero problema sa lovelife, trabaho, buhay...Butalid lang ang sagot dyan. 

Ngayong paskong ito, sinagot din ni Butalid ang tanong ko kung sino nga ba 'ko. Kung tutuusin, sina Romi at Mother Domeng ang nagbansag sa akin ng bago kong pagkakakilanlan. Pero si Butalid ang nakahanap at nagbigay hugis, kulay at anyo (me mata pa at freckles) sa bagong bansag sa akin. 

Galing ako sa meeting ng makarecieve ako ng text galing kay Daniel. Nasaan daw ako, hinahanap ako ni Butalid. Miyerkules na, kinabukasan na ang bisperas ng Pasko mukhang wala pang balak magbakasyon si VP. Nang pumunta ko sa station n'ya nandun sina Daniel at Cors. Wala na si Mother Domeng; maagang umalis kasi pupunta pa raw ng Bulacan para kumanta ng "Papa Can You Hear Me?" sa puntod ng lolo n'yang ilang taon na rin nyang di nadadalaw. Dumating si Butalid, iniabot sa akin ang isang maliit na paper bag. Para daw sa akin. 

"Naku naman Nikki, gumanti ka pa!" sabi ko. Nag-iwan ako ng Christmas gift ko sa kanya nung isang linggo. Simple lang naman, but that the least I can do for a friend this Christmas. 

"Nakita ko lang yan last weekend. Nakasabit, ikaw na ang pumasok sa isip ko. Sabi ko, "this is the perfect gift for Orly!"

Hindi ko na pinatagal. Binuksan ko ang bag, at natawa sa nakita ko!

Akong ako! Orly-Dory. Lately, na ang dami kong iniisip, sumasabay pa ang ADHD ko, napakadali kong makalimot. Nakakalimutan ko halos lahat. Ang umapak sa break kapag paliko, ang magdala ng charger, ang kumain, ang sumagot sa email, ang magsalita, ang huminga, ang maglakad. Nakakalimutan ko rin ang susunod ko sasabihin lalo na't may umeepal habang ako ang bangka. Nawawala rin ako sa huwisyo kapag naii-stress. 

Orly-Dory. Swak na swak!!!

"Thanks Nikki!!! Ito hindi ko makakalimutan!"

Si Tita Babes, me regalo din. Sinabi na sa akin ni 'be kung ano pero umiyak pa rin ako ng makita ko. 

Bagong launch lang ang DVD na 'to last Saturday. Hindi kami nakapunta ni 'be dahil sa pagod at traffic dala ng Christmas rush last week. Sabi ko, hihintayin ko na lang sa mga records stores. Pero nakahanap s'ya for me. 

Thanks Tita! 

Si 'be nagbigay rin ng regalo. Usapan sana naming hindi na sana kami nagbibigayan this year dahil sa laki ng gastos. Pero nang makita n'ya ito, alam n'yang hindi lang ako matutuwa...maiiyak pa. 

Iniabot sa akin kahapon ni 'be ang nakabalot na biyaya. Aba! May dedication pa!

Binuksan ko na agad. 

Nang makita ko ang laman, lumigid ang luha ko. Matagal ko na 'tong hinahanap. Wala nito sa kahit saang tindahan. Umaasa na lang ako sa mga kwento ni Mother Domeng at saka sa mga paputol putol na mga eksena sa Ang Pinaka. Kasabay na ni-launch ng Bona, inaasahan ko na lang na ako ang bibili kapag lumabas na sa Astrovision. 

Pero si 'be na rin ang bumili. Binigay n'ya sa akin. In a way, he showed me that he, a blessing and a treasure in himself, gave me another artistic blessing that I will treasure. 

Thanks 'be! The best ka talaga!!!

This year, we have been plagued not only by natural disasters but also by various aspects of OPPRESSION. Now that we celebrate the day of Christ's symbolic birth. Let us remember that Christ himself was a defender of the oppressed and a leader of the masses.

His birth, must also be remembered as the birth of biblical revolution against oppression, bureaucracy  and capitalism!

Isang MAPAGPALAYANG PASKO!

Pero OK lang. Masaya pa rin naman sa opisina. Marami pa ring gawa, at hindi natatapos ang UTOPIA ni D.S.Papasok din si Mother Domeng. Walang hanggang chikahan na naman 'to. 'Me dalawa pang araw akong ipapasok next week. Buti na lang, nagkadikit dikit ang mga holidays after Christmas sa Sabado't Linggo kaya naman walang kapuknatan ang pahinga for sure. 

Ngayon ako namigay ng regalo sa mga taong naisip kong bigyan sa opisina. Nakakatuwa'; kasi sa wakas ay nasubukan ko na ring mag-gift wrap ng maayos. Nagpaturo ako kay nanay. Simula ngayon, alam ko na ang tamang tupi, higpit, kulot, at lapat ng pagbabalot ng biyaya para sa iba. Sa susunod na bibili ako ng libro sa Powerbook, hindi na ko magbabayad pa ng additional ng biente pesos para sa gift wrap. Ako na ang mismong gagawa. Tama si nanay at si 'be: "masarap magbalot ng regalo."

Namigay ako pagkadating ko sa opisina. Nagpadala rin ako ng regalo para kay Q kay Maan na nandito sa Manila for a certification. Nagbigay din ako kay Elaine, kay Nikki, Mother Domeng, Romi, Cors, Olive, Hazel at marami pa. Isang cheap na Toy Kingdom na plastic bag ang dala ko puno ng mga biyaya. Masarap nga ang pakiramdam. Nakakalula. Iba talaga ang nagbibigay in fairness. 

At may mga nagbigay rin. Naubos man ang laman ng malaking plastic bag na dala ko, umuwi akong para pa ring si Santa Klaus sa laki ng bitbit. Bukod sa mga naipong regalo na nagsidatingan nung isang linggo, nagkahuling abutan din kaninang umaga hanggang sa paguwi ko. 

Sa pagbubukas ko, nakita ko sa mga biyaya ang mga bagay na dapat sana'y ginagawa ko. Let me explain:

Inabot kanina ito sa akin ni Vahnee. Anak ni Cora Doloroso - dati kong boss. Ngayon, magkasama na kami sa team. Tinulungan ko siya nuon na makapasok sa team namin because I know her potential as a Lead. Now, she's hitting the clouds with her performance and has been delivering more than what is expected of her. 

Lumapit siya sa akin at nag-abot ng pulang kahon. "Orly, this is for you."

"Naku Vahnee, nag-abala ka pa! Bawal sa akin yan!" Ang bastos ko talaga!

"Basta sa'yo 'to," sabay yakap sa akin at biglang bulong, "salamat ah! Salamat talaga."

"Wala un. Konti pa lang un," sagot ko. Lalo akong nahiya kasi siya pa ang nagpasalamat.

Ito naman, galing kay Nhil. Ces na apelyido n'ya ngayon, hindi na Ocampo. Yumakap din sa akin. Humalik at bumulong, "Merry Christmas Orly! Eto para sa'yo. Pang relax!"

"Para namang lagi akong stressed!" Ang bastos bastos ko na talaga!

"Ahihihihi!"

"Salamat Nhil! Thanks talaga!"

Pagkatapos nun, bumalik ulit si Nhil at may inabot sa akin. "Orly, eto pa."

"Ano na namant 'to? May isa pa! Nakakahiya naman." 

"Wala 'to. Lahat meron nito. Pampa-fresh!" biro ni Nhil. 

Hindi ako natawa. So haggard ako ganon? "Thanks dear ah?"

Si Karen, nag-iiikot din. Namimigay ng maliliit na biyaya tulad ni Nhil. Nang lumapit sa akin inabutan din ako.

"O, Orly eto sayo. Merry Christmas!"

"Ikaw din! Nakakahiya naman! Ang dami n'yong regalo." 

"Wala un!" sagot din ni Karen. 

Nang bukas ko, narealize ko na 'di na ko dapat magreklamo at nanankaw ang isang kahon kong paper clips. May dako na kong paper clip na may pusa pa! Jellicle Cat ito for sure!!! Akong ako!

"Thanks Karen!"

Nag-exchange gifts kaming buong team. Ako si Quezo de Bola, baby ko si Ghost of Christmas Present. Kanina ko rin lang nalaman na ako rin ang baby ni Ghost. Ang nasa wish list n'ya, kahit gift certificate na lang daw ng Powerbooks. Inisip kong marami akong pwedeng i-recommend na libro kay Ghost and it will be better if I choose a novel for her. Kaya binili ko siya ng A Thousand Splendid Suns ni Kahled Hosseini para mas personal. 

Nang malaman namin na pareho kami ng baby, nagulat ako. Siya, alam na n'yang ako si Quezo. Nagulat din ako sa binigay n'ya. 

"Elynn! Ang mahal nito!" Three hundred lang ang budget namin para sa exchange gifts. "More than the budget ito!"

"OK lang sir. Ang hirap humanap nung isang nasa wish list mo e," sabi ni Elynn. 

Organizer ang other option ko for the exchange gift. Organizer na sosyal! 

"Naku salamat! Natutuwa talaga ko!"

Pagdating ko sa station ko sa opisina, may nakapatong na green organic bag na galing kay Elaine. Nang buksan ko, napangiti ako.

Isang Hydro Cultured Plant. Nakalagay sa kahon. Kung iniisip mo kung ano ang Hydro Cultured Plant, this uses water-absorbing pebbles called hydrocorns to supply water to the roots of the plant. Sosyal diba? 

"Elaine!!! Bongga naman 'to!" sabi ko pagkalapit ko sa station n'ya. 

"You like it?"

"Oo naman! Iniisip ko ballpen lang bibigay mo sa 'kin e!" Assuming?! "Thanks ah!"

"No problem!" Elaine said sweetly

Elaine talaga, kahit kelan, laging ang tamis!

***

As what I've said, in the past weeks, isa isang nagsidatingan din ang mga regalo. Ngayon lang ako nakapagbukas. Ung iba naman, nakabalot lang sa plastic. Lalo na't pagkain. Parang nagsasabing: Puta ka, kainin mo na 'ko bago ka pa maunahan ng daga!

Ito ang unang dumating. Galing kay Irene. Dating RMC manager, nasa SM na ngayon. Mabait si Irene. Click kami. Though hindi kami masyadong nakapag-trabaho together nuong nasa APS siya, alam kong mag-kakasundo kami sa kahit anung bagay. 

Pumasok si Mae one day sa area namin. 

"Orly, I have something for you," sabi ni Mae. 

"Ano un?"

Iniabot sa akin ang candy cane. "From Irene."

"Oh my God! From Irene?!" gulat ko. "How is she? Kelan kayo nagkita?"

"We had a Christmas dinner with her last night. Namigay siya ng mga candies for you guys. Pinapaabot 'to n'ya for you."

"Katuwa naman. Sabihin mo kay Irene salamat. I-fe-facebook ko siya 'kamo."

"Sure!" Mae said smiling. 

"Thanks Mae. Na miss ko naman bigla si Irene!"

Hindi rin nagpahuli si Tiya O. 

"Orly!" sabi ni Tiya O sabay kalabit sa likod ko. "This is for you kasi mukhang walang magreregalo sa'yo ngayong Pasko!"

"Miss O naman! Nag-abala ka pa!" sabi ko. 

"Sana magustuhan mo at sana gamitin mo ah."

"Thanks Miss O! Babawi ako sa'yo. Sa'yo lang, kasi sinumpa mo na kong hindi mareregaluhan ngayon Pasko!" 

"O eto Orly!" banat naman ni Hazel sabay hagis sa akin ng isang plastic ng cookies. Para 'di ka naman kawawa!

Biglang nawala awa ko sa sarili ko. "Thanks friend! Pero 'di pa muna pwede 'to sa akin. Naka-second phase ako remember?"

"Ay wala na 'ko dun!" sagot ni Magno. 

"Hahahaha! Thanks pa rin. Si nanay hindi naman naka-South Beach e."

Isang beses pagkagaling ko from the Lung Center, nakita ko ang isang malaking cookie sa station ko.

To Orly from Pie ang sabi ng card. 

Katuwa naman si Pie, pati ako naalala. Siguro dahil sa ingay ko sa area nila, pumasok ako sa isip n'ya nung nagbabalot siya. In fairness, masarap ang cookie! Kahit naka-SB ako, tinira ko na rin. Sosyal ang lasa! Pang-mayaman!

"Pie! Salamat sa gift!" tawag ko sa kanya pagkadaan sa station n'ya.

"You're welcome!"

"Nag-abala ka pa," sinabi ko na naman. 

Isang gabi sa area ng mga trainers namin sa Manila, lumapit sa akin si Pammi. 

'Sir Orly, dahil wala kong pera ngayon, bibigyan pa rin kita. Swerte 'to!"

"Ay ang taray! One hundred dollars talaga!"

"Yan lang kaya ko po e," sabi ni Pamela. 

Oo nga, yun nga lang. Pero kung iisipin mo, bongga ang concept! "Thanks Pam!"

"You're welcome sir!"

Nagabot din sina Rominda, Sherwin and Potling. Hugis boteng nakabalot sa green crepe paper at may ribbon na halos mabali ang daliri ko sa pagtanggal. Sa loob ng crepe paper, isa pang layer ng bond paper na ni-recycle ang nagtatago ng laman. Parang ayaw atang magpabukas.

Human Nature na hand sanitizer. Sosyal! Pinag-isipan ng lola mo ang marketing ng mga produkto n'ya. 

Pagdaan ko sa station n'ya nakasubsob na naman si Rominda sa laptop n'ya - nakatagilid ang ulo - alam kong hindi pwedeng istorbohin. 

Inistorbo ko na rin. "Romi, I got your gift! Thanks ah!"

"Walang anuman," sabi ni Romi ng hindi inaalis ang pagkatagilid ng tingin sa monitor n'ya. 

Umalis na 'ko. Mahirap pag naistorbo at napikon ang kulot. At least nagpasalamat na 'ko.

Aba pati naman STI naka-alala rin!

"Chicky!" sabi ko sa telepono. "I got your gift na! Grabe, nag-abala pa kayo!" ang sabi ko na naman uli.

"Op kors! Ikaw pa e malakas ka sa 'min!" sabi ni Chicky na tumatawa. 

Malakas talaga ko sa STI!

Kahapon, may nakalagay na box sa table ko. Galing kay Alec. Pill box. Cute

Matagal na kaming hindi nagkikita ni Alec. Nasa Foundation Training na siya. Bihira na lang kaming magkachikahan. Kung me pagkakataon man, madalian pa. Pero naka-alala pa rin siya. 

Pag uwi ko ng bahay kanina, may nakapatong sa taas ng TV ko. Orly ang nakasulat sa blue na gift wrap. Galing daw kay Ma Unyo sabi ni nanay. 

Lighter na sobrang laki hindi magkakasya sa bulsa ko, flashlight that charges itself and a compact 8-in-1 na mga screw drivers. Iba talaga si Ma Unyo! Alam n'yang mga kailangan ko 'to. 

***

Sa mga nagbigay sa akin, Elaine, Alec and Elynn wrote their dedications. Nakaka-touch talaga pag me message ang biyaya. Parang iyong iyo talaga. Inisip, isinulat at iniabot specially for you. 

Another year of good health. Oo, kelangan ko un. Ngayong tumatanda na 'ko iba na ang pagtingin ko sa kalusugan. Kelangan ko nang simulan ang pag-aalaga sa sarili ko. Wonderful experiences, I am confident that I will have them again next year!

It's nice to realize that you have guided some prodigies in the field of work. I have seen how Elynn and her team mates develop to become a new breed of trainers for PeopleSupport. Elaine and I are proud of them. We have indeed contributed to their growth in the company. 

Ako ang boss ni Elaine, pero inutusan n'ya ko sa dedication n'ya. Remember daw. Napalunok ako. Oo nga, kelangan wag laging kalimutang tingnan ang mga maliliit na bagay ngayong lumalaki na ang grupo ko at mga responsibilidad. Sa kanila ako nagsimula at sa kanila rin ako aasa ng tulong pag-nagka-loko loko na. Sila ang babalikan ko kapag magkaka-problema ko - ang una kong pamilya sa Aspire. They're my trees. I must always remember. 

Thanks Elaine!

***

Ngayong gabi, habang isinusulat ko ito at nakikinig sa Love Radio, I can't help but smile when I count the blessings that I got so far from my collegues and friends. Mahal din pala ko ng tao, kahit masama ugali ko. Kahit hindi ako nakaka-alala, naaalala pa rin pala ako. 

Sa mga nagbigay sa akin: salamat talaga! Hindi sapat ang mga pagsasabing "nag-abala pa kayo," at "nakakahiya naman." Utang ito, hindi lang sa inyo, kundi sa sarili ko rin. Bagay na nagsasabing kelangang maging mabuti, hindi lang sa inyo, pati na rin sa iba.

Hindi man ako nakatanggap ng mga bonggang gadgets tulad ni Chuvaness, chika lang. Kaya kong bumili nun. Pero sa mga maliliit  na biyayang nakabalot natin makikita ang tunay na kaligayahan. Tama sina Kaplan at Koval sa libro nilang The Power of Small, nung sinabi nilang: "tiny gifts have more impact than big ones. They have easier access to the small and delicate pores of the human heart." 

Maligayang Pasko po!

That is the question!