Links

PeopleSupport has been good to me, and yes, admittedly, there were times when some company policies made me feel like going on a shooting spree. However, I will always consider my time in PS to be some of the best years of my life.

Andaming oatmeal raisin cookies. Dalawang linggo na ang dumaan nang sumali ako sa maagang Christmas Bazaar sa Woodridge Village sa city. Bumenta naman ang mga paninda ko. May mga bumalik pa para bumili pero naubusan sila.Kaya eto ako, abala sa pagbe-bake. Mamayang alas singko ng hapon kasi ang opening ng bazaar sa Davao Convention Center. Magbebenta uli ako.Aktuali, makikisingit lang ako sa isang kaibigang may stall-- nagbebenta sya ng mga sabon, shampoo, moisturizer, massage oils at iba pa-- ZEN ang name ng product.Aktuali uli, yung kaibigan ko ay nakiki-share lang ng stall sa Garden Oasis yata yon. Ang mahal kasi ng renta para sa tatlong araw na display.Sana bumenta ako. Malapit na kasi ang pasko. Kailangan kong makaipon ng pera para makapunta ng Cavite para dalawin si Ranger sa kanilang training. Maawa na kayo. Bili na.

Pinanganak ako nuong March 13, 1973. That makes me old....charing.....a Piscean. Isda...malansa. Makaliskis. Kaya siguro gusto ko rin ang mga baboy. Pag hinawakan mo sila parang makaliskis ang pakiramdam. Bakit ba malapit ako sa baboy? Sa likod ng bahay namin sa Kalookan e may babuyan kami. Sila ang bumuhay sa amin. Oo, inaasikaso ng lola (ang original na reyna ng palengke ng Kalookan) ko at ng mga magulang ko ang lahat para lang maihanda ako sa mundong ito. Pero sa bawat kinatay na baboy sa likod ng bahay namin (kung saan tulad ng isda e nag-aamoy ng todong lansa ang kanilang lamang-loob), ay siya namang pagkain namin sa hapag-kainan, siya namang matrikula at baon ko sa school, at lahat-lahat na. Malaki ang utang na loob ng isdang ito sa kanila. Ang KURAL na ito ang tunay na Domeng. Nandyan na lahat. Pasok na kung gusto ninyo pa akong makilala.View Profile

I wasn’t able to sleep, images keeps popping in my head and i cried silently till dawn. So, this is how it feels to have your heart broken and pounded to powder. Sobra! ang sakit! No words can really describe the pain. It usualy creep once I lay down in bed and would go on until I fall asleep and once I woke up it returns again. I dread sleeping now, I’d love to be asleep,it takes me out of this reality, it’s the falling to sleep action that dreads me. It’s a moment when I don’t have anything to distract me from the pain in my heart.